یک مشت آدم خنگ به درد نخور . با هوش متوسط و شکم های بر آمده .تنبل .شل و ول .وارفته.بی رمق. بی حال. آدم های حرف .آدم های الکی آدم های راضی آدم های مثل مرغ مثل گوسفند سر در آخور و توبره تو اسمش را بگذار سوپر استار و میخوش و باگت . پای نت به روز شده .بلاگ .فیس بوک .نه فکری نه حرکتی نه زحمتی .ملت حرف . غر غر .زندگی مثل آدم های صد سال پیش بی انسانیت رقیق آن روز . یک مشت ادم کم مایه . بی خاصیت بی بو. بی فکر .همه چیز به همه چیز می آید همه انگ هم .همه چیز تقلبی همه چیز مصنوعی همه چیز دروغی .ماشین های به درد نخور لباس های به درد نخور غذاهای به درد نخور هوای کثیف فکر کثیف لجن بوی تعفن بوی گه هرکس سرش به تنش می ارزیده از این مرداب رفته ما منتظر شنیدن یک صدای بلندیم تا بترکیم تا خاک ما را بکشد توی خودش که خیلی زود اعلام کننددست از کندن بکشید سگ های زنده یاب هم به درد نمیخورند همین الان هم که بیایند .کسی زنده نیست در این خراب شده .  چه کار کردیم با خودمان .چه کار کردیم با خودمان.

/ 18 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
هیوا

همه ش را همه مان دیده ایم... ولی کاش یک روز خوب بیاید... من که بوی ِ‌بهبود ز اوضاع ِ جهان...نمیشنوم...

بانو

سلام اینها که همیشه بوده اونقدر بوده که عادی شده باشه واسه خیلیهامون ولی شما هیچوقت اینجوری نبودید.. ترسیده و نگران شدم

من و من

بعد از خوندن پاراگراف اول کلی حرف داشتم که همه ی چیزی که می خواستم بگم ...که فریاد بزنم...به زیبایی بیان شده بود در نوشته ی شما...مرسی که حرف حساب دیگه ای باقی نذاشتی...

من و من

اوف بر من! قرار بود این کامنت رو زیر این پست بذارم http://rud.persianblog.ir/post/147/

افسانه شهریور

شلوغ میکنی طیب! کمی میل به خاکستری کن. هنوز اینهمه سیاه نیست!

آناهیتا

چه کردیم با خودمان؟ هیچ نسل بی خرد جوگیر شد و فرزندانش را در هچل انداخت شوخی نیست سی سال است در گنداب دست و پا می زنیم آره فقط حرف می زنیم اون هم با فاصله با ترس مِن مِن کنان چه کنیم که دست و پایمان بسته س هر چند اگر بخار داشته باشیم!

ناصر

اگه می دونستم دیر اومدن جمعه هام اینقدر ناراحتت می کنه جون خودم لحاف تشک می انداختم از شب جمعه پشت در سالن می خوابیدم تا خال به اعصاب معصابت نیوفته

فرشته

این پستتون یه جورایی آدمو نگران میکنه...

پیام

من فقط از يه چيز ميترسم .كه همه جا همينطور باشه.آخه اگه اين كثافت يا لجن يا هر چي از خودمون باشه كه هست. اون رو با خودمون همه جا بيبريم.اونور دنيا.يا حتي اون يكي دنيا.