(نيمايی) رو (سپيد) از هفت دولت (آزاد).

نمی دانم این نوشته .مزه اش..شیرین ترش تلخ.نمی دانم .هم خیلی دوستش دارم هم ..اما بیشتر دوستش دارم.شاید اینگونه نوشتنم برای اولین و آخرین بار باشد.اسمش را هم بلد نیستم.سپید .نیمایی.آزاد.شايد هم هيچ کدام.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

بگذريم تقدیم  به لیلا ی پناه گاه عزیز و آرام و مهربان که به احتمال فراوان نمی داند  چه قدر چیز های خوب به من یاد داده. خودم را به خاطر هم عصر بودن و آشنايی با اين آدم ها دوست دارم.آدم های راستکی.ليلای سادهءخودمان.بگذريم باز.

 

 

شبهای ابری و بی نور مرا

        تو رعد بی صدایی هستی 

          که می آید

                   و روشن می کند

                                        و می رود

*

شب های سجاده و دعا

دست های پر نیاز من با خدا و تو

                                         کمی هم ادعا

                                              برای تو

شبهای عاشقانه سرودنت

چای سرد  و آتش هنوز داغ در نوشته هام ، جای پای بودنت

یاد حبس دست من

عصر یک سه شنبهء بهار

 در میان موی بافته

                        باتو از همه جدا  

                                              تافته.

می رود که در دلم سحر شود

گرگ و میش استجابت است

می روی

           بهانه ات نجابت است

*

رفته ایی و ذکر صد هزار بار نام تو

                                        تا سپیده  

                                             عادت من است

         راست تر   

                  عبادت من است.

/ 68 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
محمد هاشم

آقا نيگر دار. پیاده میشن.

مینو

سلام.... به سپيدی دلتون... يا علی

ناصر و نادر

سلام...من فکر کنم غزله اين طيب!نه سپيد نه نيمائی نه آزاد...قافيه هم داره: تافته و بافته...نجابت و اجابت...عادت و عبادت...حالا درسته خصوصيات نيمائی رو داره....ولي غزله ...آره غزل...گرگ و ميش استجابت است...قشنگ بود...

مريم

قرقره از غصه لاغر شد ... بادبادک فقط يه بادبادک ساده نبود ! ... لبخندش خلاصه همه ی آرزوهای قشنگ عالم بود ... ..................................

سماء

سلام! وبلاگ جالبی دارين ! والبته قلم زيبايی هم....!! خوشحال می شم به من هم سری بزنيد!

حسين

تازه برگشته ام ... و به اين فکر می کنم که چقدر خوب است که خدا هنوز پل روبروی خانه تان را خراب نکرده ... که من هنوز می توانم لب آن بنشينم و آنقدر تو را نگاه کنم که سیگارم خاموش شود و من حتی نفهمم ... که برايم فرقی نمی کند که چراغهايتان خاموش باشد يا روشن ... چقدر خوب است که شما هيچ وقت مرا نمی شناسی ... که بعضی وقتها رهگذرها و اهالی محله تان به من پول می دهند ... چه خوب که پاهايم خوب شدند ... دوباره می توانم شبها راه بيفتم و سحر برسم روی پل و نماز صبح بخوانم (قبله: مستقيم. کمی مايل به چپ. نيت: نذر ... قربه الیها) چقدر خوب است که شما هيچ وقت مرا نمی شناسید ...

حسين

پيشانی ات ترک زده ماه دو هفته را ...

وبلاگ نویس در تبعید

بگذار تا شيطنت عشق چشمان تو را به عرياني خويش بگشايد ؛ هر چند معنايش جز رنج و پريشاني نباشد ؛ اما ٬ كوري را هرگز به خاطر آرامش تحمل مكن ( دكتر رامين)