کوه بودن

رمه ات را به دامنه ها می آوری .

از چشمه ها ریحان  می چینی.

به خرگوش ها سنگ می اندازی.

نان می پزی و ترانه های محلی می خوانی.

عاشقی می کنی...بزرگ می شوی.

و من

کنار تو

              چون آتشفشانی آرام

نفس می کشم.

خاموش و بی صدا.

 

/ 12 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
هیشـــکی !

سلام عزیز.. خاموش وبی صدا رو خوب اومدی ... من موندم کسی که از چشمه ریحون می چینه..نون می پزه ترانه محلی می خونه تازه عاشقی ام میکنه چطور دلش میاد به خرگوشای کوچول موچولو سنگ بندازه!!!![چشمک]

علی

سلام دوستم پست قشنگی بود . استفاده کردم . ممنون من هم به روزم با " آلبوم بر نمی گردی !" با صدای اسحق احمدی شما رو به شنیدن این آلبوم دعوت می کنم . منتظرم :)

شکوفایی(مینا)

سلام آقا طیب. بعد از مدتها که اینجا آمدم بالاخره عکسی جدید از شما دیدم! کوه بودن خوب است اما سر زدن به دوستان خوبتر است!

فاطمه بختیاری

خاموش و بی‌صدا عاشق میشیم خاموش و بی صدا می‌مونیم زجر میکشیم خاموش و بی صدا می‌مونیم دوری رو تحمل می کنیم خاموش و بی صدا می‌مونیم بی محبتی می بینیم خاموش و بی صدا می‌مونیم در آخر میمیریم خاموش و بی صدا

هیوا

دهه ی ِ‌هشتاد رو با نوشته های شما زندگی کردم...حالا دهه ی نود...

فاطمه

نوشته هات خیلی قشنگن مثله همیشه.....خوشحالم که بازم مینویسی آقاطیب ..مارو که پاک از یاد بردی........ای کاااااااااااااااااااااااش.............

ابرسفید

یاد حامد عسکری افتادم: "بختیاری" شده ام ایل به راه اندازم رمه ای بوسه بیارم لب چاه لب تو

اردشیر بابکان

درود بر شما اگر علاقه دارید من در وبلاگم مطلب کوتاهی درباره ابزار گزینش درست انسان از دیدگاه زرتشت نوشتم لطفا اگر علاقه دارید آن مطلب را بخوانید و دیدگاهتان را بیان کنید. با تشکر از شما دوست عزیز[گل]

بهار

از چشمه ها ریحان می چینی ! تصویر قشنگی داره