ای برادر !خداوند ،بی نهایت است و لامکان و لازمان ؛اما به قدر فهم تو ،کوچک می شود ،و به قدر نیاز تو فرود می آید ،وبه قدر آرزوی تو گسترده می شود ،و به قدر ایمان تو ،کارگشا می شود ،و به قدر نخ پیر زنان دوزنده ،باریک می شود ،و به قدر دل امیدواران گرم می شود...پدر می شود یتیمان را ،و مادر .برادر می شود محتاجان برادری را .همسر می شود ماندگان را .طفل می شود،عقیمان را .امید می شود نا امیدان را .راه می شود گمگشتگان را .نور می شود در تاریکی ماندگان را .شمشیر می شود ،رزمندگان را .عصا می شود پیران را .عشق می شود محتاجان به عشق را...

خداوند ،همه چیز می شود همه کس را -به شرط اعتقاد ؛به شرط پاکی دل ؛به شرط طهارت روح ؛به شرط پرهیز از معامله با ابلیس.

ای مسلمانان !ای پیروان آقای ما علی !

بشویید قلب های تان را از هر احساس ناروا !

و مغزهایتان را از هر اندیشه ی خلاف

و زبان های تان را از هر گفتار ناپاک

و دست های تان را از هر آلودگی در بازار...

و بپرهیزید از ناجوانمردی ها ،ناراستی ها ،نامردمی ها !

چنین کنید تا ببینید که خداوند ،چگونه بر سر سفره ی شما ،با کاسه یی خوراک و تکه ایی نان می نشیند و بر بند تاب ،با کودکان شما تاب می خورد ،و در دکان شما ،کفه های ترازویتان را میزان می کند ،و در کوچه های خلوت شب ،با شما آواز می خواند...

مگر از زندگی چه می خواهید

که در خدایی خدا یافت نمی شود

که به شیطان پناه می برید؟

که در عشق یافت نمی شود

که به نفرت پناه می برید؟

که در سلامت یافت نمی شود

که به خلاف پناه می برید؟

ای برادرها !ای خواهرها !قلب های تان را از حقارت کینه تهی کنید

و با عظمت عشق پر کنید

زیرا که عشق ،چون عقاب است .بالا می پرد و دور ؛بی اعتنا به حقیران در روح .

کینه چون لاشخور و کرکس است .کوتاه می پرد و سنگین .جز مردار ،به هیچ چیز نمی اندیشد.

برای عشق ،ناب ترین ،شور است و زندگی ونشاط .

برای لاشخور ،خوب ترین ،جسدی است متلاشی....

...نقل از کتاب -مردی در تبعید ابدی-بر اساس زندگی ملاصدرای شیرازی...به قلم نادر ابراهیمی.